Nummer 1.198

Paus Franciscus brengt begint volgende maand een bezoek aan de Congolese hoofdstad Kinshasa en de Zuid-Soedanese hoofdstad Juba. De reis wordt een pelgrimstocht voor de vrede nu met name Oost-Congo geteisterd wordt door een vreselijke oorlog. In Zuid-Soedan krijgt de reis dan weer een sterk oecumenisch karakter. Tertio blikt vooruit en ontdekt naast ellende en de teleurstelling dat de paus niet naar Goma kan komen, ook veel hoop en inzet van de kerkgemeenschap.

Het asielbeleid verkeert in crisis. Tertio sprak met Koen Dewulf en adjunct-directeur Ina Vandenberghe van het federaal migratiecentrum Myria. Zij hebben ernstige bedenkingen bij de manier waarop de familie van erkende vluchtelingen op het thuisfront gezinshereniging dient aan te vragen.

Afbeelding

Verder in dit nummer

Meer dan veertig jaar na de feiten zal er dan toch nog gerechtigheid komen voor Walter Voordeckers, Ward Capiau en Serge Berten, de drie scheutisten die begin de jaren 1980 in Guatemala werden vermoord. De vijf kopstukken van het militaire en politieke staatsapparaat zijn officieel in beschuldiging gesteld en verwezen naar het Hof van Assisen in Leuven. België schrijft daarmee geschiedenis in de strijd tegen de straffeloosheid voor misdaden tegen de mensheid.

Het Nederlandse SIRE, de afkorting van Stichting Ideële Reclame, heeft onlangs een campagne geïntroduceerd met de titel ‘Verlies elkaar niet als polarisatie dichtbij komt’. Een sympathiek initiatief dat ruzies, verdriet, verkilling en zelfs pijnlijke breuken tussen vrienden en familieleden hoopt te voorkomen, daar waar mensen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan in gesprekken over bijvoorbeeld vaccinatie, het klimaat of de instroom en opvang van vluchtelingen. Spotjes die erop wijzen dat je zelf als eerste voor rust kunt zorgen, bijvoorbeeld door tot tien te tellen waar je je uitgedaagd voelt om een tandje bij te zetten, door de ander niet aan te spreken als behorend tot een bepaalde groep, of door belangstelling te tonen voor de zorgen die aan iemands overtuigingen ten grondslag liggen.

Een school wordt bevolkt door allemaal leerlingen. Sommigen daarvan zijn ook leraar. Ook als leerkracht blijf je leren. Gelukkig maar, zou ik zeggen. In de afgelopen examenperiode hebben de antwoorden van de leerlingen mij opnieuw heel wat bijgebracht. Tegelijk hebben ze mij ook aan het denken gezet. Een leerling poneerde op zijn examen dat wij mensen fundamenteel eenzaam zijn. Fundamenteel, dat betekent: in ons wezen, in ons zijn. Elke mens zal wellicht eenzaamheid kennen als gevoel. De ervaring van eenzaamheid karakteriseert daarom nog niet ons zijn, net zoals mensen die kwaad aanrichten of het slechte doen, daarom nog niet slecht zijn. Doen en zijn, het zijn geen aparte zaken, tegelijk vallen ze ook niet helemaal samen.

Een persoonlijk levensverhaal van pijn of miskenning laat onvermijdelijk sporen na. Toch leidt die ervaring niet noodzakelijk naar een dood spoor. Vluchtelingen die have en goed moesten achterlaten of allochtone jongeren met een gekwetst zelfbeeld kunnen zichzelf bij de haren uit het slop trekken en iets gaan betekenen voor hun omgeving. Als er ruimte is voor hun verhaal.

De klok heeft net de noon geslagen. Andreas Maler wandelt door de straten van Tassing, een dorpje in het hertogdom Beieren. De rondtrekkende miniatuurschilder is op weg naar het scriptorium van de abdij. We schrijven 1518. Historische film, roman? Dat had gekund, maar het is Pentiment, het videospel dat menig gamerhart wist te veroveren sinds het twee maand geleden uitkwam voor computer en Xbox.

Om bij God te geraken, moet het denken en spreken over God poëtisch worden. Geen theo-logie maar theo-poetica. Volgens John Caputo is theologie maar zinvol en betrouwbaar wanneer ze “de zelfopgelegde illusie ‘opschort’ dat theologen bevoorrechte informatie hebben op basis van communicatie van bovennatuurlijke krachten die de natuurlijke orde overstijgen”.

Hoe kunnen we de tijd waarin we leven beter begrijpen? Die vraag wil Rik Torfs beantwoorden in Tijdgeest. Hij ontwaart een tijdgeest die “met zijn aandoenlijke ernst” opvallend somber is en eenvoudig geluk in de weg lijkt te staan, maar blijft zelf optimistisch. De eigen tijd werkelijk doorgronden of feilloos beoordelen is niet mogelijk, beseft Torfs. “Maar we kunnen wel proberen zijn geest te vatten, zijn basiswaarden.” Tertio brengt een voorpublicatie van een fragment van zijn nieuwste essay.

In Mechelen staat Koen Van Pottelbergh bekend als ‘den brillenman’, tevens de naam van zijn optiekzaak. Zijn bekendheid heeft hij te danken aan zijn zakelijk talent, maar vooral ook aan Eyes for the World en Eyes for Belgium, sociale projecten die hij opstartte nadat hij de dood in de ogen had gekeken. Via die projecten hielp hij wereldwijd al meer dan 350.000 mensen aan een goede, betaalbare bril.

Abonnee? Lees verder in ons archief Nog geen abonnee? Neem een abonnement, lees meteen verder en krijg toegang tot meer dan 10.000 artikels