2 november 2022

Nummer 1.186

Heilig verontwaardigd over onrechtvaardigheid

Als kleine jongen al mateloos gebiologeerd door radio, belandde Leo De Bock door een speling van het lot toch bij de televisie. Door podcasts te maken knoopt hij weer aan bij zijn oude droom om via auditieve weg verhalen te brengen. De storyteller die hij in hart en nieren is, houdt zich het liefst zoveel mogelijk op de achtergrond, maar zijn opvallende gedrevenheid en niet-aflatende rechtvaardigheidsgevoel resoneren als een basso continuo in alles wat hij maakt, blijkt uit het interview met hem in Tertio nr. 1186 van 2/11/’22.

Frederique Vanneuville

cover Nummer 1.186

Leo De Bock levert al een hele tijd podcasts voor Kerknet, met onder andere een reeks over de trappisten in Westvleteren. Een klein jaar geleden begon hij op eigen initiatief met een nieuwe podcastreeks, ‘De Beste Kamer’. “Ik hou eigenlijk niet zo van het woord ‘podcast’”, merkt De Bock op. “Het is een weinig zeggende verzamelnaam. Van zodra iemand ergens gaat zitten, wat vertelt en die opname post, heb je een podcast. Maar dat staat mijlenver van de traditie van de radiodocumentaire waarin ik groot geworden ben. Ik ben altijd al een absolute adept geweest van radio. Ik vond het als kind al een magisch medium en het was mijn ambitie om voor de radio te gaan werken. Ik ben bij de televisie beland, wat ik me niet beklaag, maar mijn droom was radio maken en dat is wat ik nu eigenlijk doe met mijn podcasts.”

Wat voegt De Beste Kamer toe aan het oerwoud van reeds bestaande podcasts?

“Met die vraag ben ik eerlijk gezegd niet bezig. Ik doe wat ik doe. Op mijn manier. Alleen al daardoor voeg ik iets toe: door de inhoudelijke keuzes die ik maak en door de manier waarop ik te werk ga. Bij mij is het streven altijd om zelf zoveel mogelijk op de achtergrond te blijven: het gaat niet over mij (nadrukkelijk). Ik ben een soort vroedvrouw die er alles aan doet opdat een verhaal op een menselijke manier, met de kracht van die mensen zelf, kan worden geboren, verteld en geregistreerd. Onvermijdelijk is alles gemanipuleerd, want ik stel deze en geen andere vraag. Maar als je er daarbij naar streeft het standpunt van de geïnterviewden authentiek over te brengen, krijg je toch iets anders dan de podcasts en programma’s waarin de maker nadrukkelijk aanwezig is. Dat is ook een keuze, maar niet de mijne. Tijdens interviews stel ik nauwelijks vragen. Die aanpak betekent niet dat je niet weet waar je naartoe wil met je interview; het zit in de manier waarop je het daarop aanlegt. Maar hoe meer je jezelf aan het woord laat, hoe meer tijd je afneemt van de mensen over wie het gaat. Slechts op de achtergrond aanwezig zijn is in mijn ogen zoveel sterker.”

“In het Westen leven veel mensen - ook politici - in de overtuiging dat de dingen altijd zullen blijven zoals ze nu zijn en dat onze privileges een verworven recht zijn. Hoe kun je dat nu denken?”, vraagt Leo De Bock. © rr
Afbeelding
Heilig verontwaardigd over onrechtvaardigheid