Tertio 988 - “Maar de vogels fluiten”

Oog & hart

“Maar de vogels fluiten”

Een decemberdag, tussen Kerst en Nieuwjaar. Ver van alle lichtjes, rinkelende klokjes of jingle bells wandel ik over het krakende grindpad van een afgelegen kerkhof te midden van de natuur, een beetje achteraan de stoet, treuzelend op weg naar het columbarium waar de urne van mijn tante zo dadelijk bijgezet wordt. Het regent niet echt, maar heel fijn miezelt er vocht uit de lucht, als bestond het uit minuscule traantjes van de hemel die meetreurt met het verdriet van mensen die liefgehad en bemind werden. Alles rondom mij zeurt grijs, bruin; alles roest groen in allerlei vale tinten: modderig, nat en koud. Geloof me maar: het is letterlijk waar… Ik zie geen enkele andere kleur, behalve iets dat ooit op rood leek in een afgeschenen, verwelkte stoffen roos op een grafzerk, een paar meter verder, achtergebleven na Allerheiligen wellicht.

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​