Tertio 953 - “Tonen dat Christus is verrezen”

Katholieke media

“Tonen dat Christus is verrezen”

“Positieve journalistiek toont de hoop in wat misgaat.” Journalist Patrice Favre schetst hoe katholieke media het verschil kunnen maken. Dat het levensbeschouwelijke verdrongen wordt, vindt hij “een verarming van het maatschappelijke debat”.

“Onze lezers zijn enthousiast, maar hun aantal vermindert.” De analyse van Patrice Favre, hoofdredacteur van het Zwitserse katholieke weekblad Echo Magazine, verrast niet echt. “Het is moeilijk gezinnen te motiveren zich te abonneren. Dat schijnt mij een grote uitdaging.”

Belgisch verleden

Echo kan bogen op een lange staat van dienst. Het eerste nummer rolde op 18 januari 1930 van de persen. Echo was bedoeld als katholiek blad voor de Franstalige Zwitsers. Maar het blad heeft ook een Belgisch verleden, en wat voor een. Hergé publiceerde Kuifje in het weekblad. En in twee albums doet Echo een cameo: Kuifje in het land van de Sovjets en De zaak Zonnebloem.

“We trachten een positief beeld te tonen”, zegt Favre. “Er is nood aan eerlijke duiding. Neem nu de uitvaart van Johnny Hallyday, de Franse rockster, in december. Die betrok nogal wat priesters bij de ceremonie. Maar ik geloof niet dat katholieke journalistiek een journalisme de combat moet zijn. Er zijn in Frankrijk tijdschriften die militanter zijn dan wij. Die polemische positie strookt evenwel niet met de christelijke boodschap. In die zin vind ik me in wat paus Franciscus zegt: we zijn maar missionair als we mensen gelukkig willen maken. Dat we een positief beeld willen tonen, wil niet zeggen dat we niet zien wat misgaat”, verzekert Favre.

“Ook dat moeten we brengen natuurlijk. Maar we willen de boodschap van hoop laten klinken. Ja, er is oorlog, maar er zijn ook tekenen van wederopbouw. Ja, er gaat veel mis, maar overdreven pessimistisch zijn we niet. Met positieve journalistiek willen we tonen dat ook in de ruïnes leven is. In november was ik op reportage in Damascus en Aleppo, in Syrië. Als we als christenen echt geloven dat Christus verrezen is, dan moet je dat ook een beetje laten zien.”

Eigen toon

“We zijn geen blad met religieus nieuws. Religie is slechts een deel van wat we met onze jonge redactie brengen”, gaat Favre verder. “Andere magazines hebben veel meer berichten over priesters, bisschoppen en andere kerkelijke aangelegenheden. We schrijven over onderwerpen die voor de hele maatschappij belangrijk zijn, maar met een eigen toon. En we brengen waarover anderen niet spreken.”

Zelfs al heeft het blad geen conflicten met de omringende geseculariseerde cultuur, toch aarzelt Echo niet de vinger op de wonde te leggen. “Tijdens de jongste kerstperiode laaide het debat over de kerststal weer op. In het kanton Vaud, in het Westen van Zwisterland, mochten scholen wel nog in een kerstboom voorzien, maar de kerststal was verboden omdat die zogenaamd niet neutraal was. In mijn editoriaal vroeg ik me af of we dan aanbidders van een dennenboom geworden zijn.”


Onderschrift: “Twintigers en dertigers kopen geen krant meer, maar lezen het nieuws op hun smartphone”, getuigt journalist Patrice Favre. © rr

Uiteraard streeft Echo – zoals elk weekblad overigens – naar een groter publiek. “Als ik uitgenodigd word voor een conferentie of een lezing, blijkt dat we niet gekend zijn”, stelt Favre vast. “Het enige wat we doen, is telefonische marketing, maar dat schijnt niet zo goed te werken. Om nieuwe lezers aan te trekken heb je geld nodig: iemand moet de boer opgaan. Tot 50 jaar geleden maakten priesters reclame voor Echo en verkochten ze het in de kerk. Maar parochieverantwoordelijken zijn zo overbelast en vermoeid dat ze er niet meer aan toekomen. En Poolse en Afrikaanse priesters – die ik sterk waardeer – kennen ons helemaal niet. Natuurlijk is er nog een andere reden: twintigers en dertigers kopen geen krant meer, maar lezen het nieuws op hun smartphone. Nogal wat kranten zijn gesloten, andere gefusioneerd.”

Verlies

“Het ziet er allesbehalve rooskleurig uit”, schetst Favre de algemene situatie van de Zwitserse dag- en weekbladen. “In 5 jaar verloren ze de helft van de inkomsten uit advertenties. Iedereen heeft enorm verlies geleden. In Franstalig Zwitserland ken ik geen enkele krant die goed draait. Zelf hebben we ongeveer 14.000 abonnees. Wekelijks lezen 50.000 mensen Echo. Dat is toch nog veel.” Ook in het sterk geseculariseerde Zwitserland zijn de uitdagingen enorm. “We hebben een zeer rijke maatschappij, maar Europa is vermoeid. Dat er nog weinig kinderen geboren worden, is tekenend: er is geen zin in het leven. 40 procent van de nieuwe huwelijken eindigt op een scheiding. Dat is dramatisch, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Eenzaamheid is een aanzienlijk probleem.”

Manco

“De traditionele vormen van samenleven verliezen terrein”, weet Favre. “Let wel: ik schrijf nooit dat het vroeger beter was. Maar toch. Dat we de religieuze vraag niet meer stellen, wordt als normaal beschouwd. Dat is een verarming van het maatschappelijke debat. Ik zou het als een manco beschouwen als ik Jezus niet in mijn leven had. Hij wilde wie arm was en niet meekon nabij zijn. Dat is tegengesteld aan wat de maatschappij ons voorhoudt: dat we allemaal superman moeten zijn. Tegelijk hebben we originele katholieke bisschoppen. Ze huilen niet mee met de meerderheid, trachten de deur te openen en ontmoeten veel mensen. Die hebben het gevoel dat er met hen te praten valt. Die jongste generatie bisschoppen geven de richting aan. De Waarheid moet aantrekkelijk zijn, zoals een vrouw”, besluit Favre lachend.  III

Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​