Tertio 939 - “Getuigend aanwezig door actief te luisteren”

Kris Somers wil als diaken verbinden en bruggen bouwen

“Getuigend aanwezig door actief te luisteren”

Komende zondag wordt bedrijfsjurist en freelance Tertio-medewerker Kris Somers in de Mechelse Sint-Romboutskathedraal door kardinaal Jozef De Kesel tot permanent diaken gewijd. “Het resultaat van een heel lang onderscheidingsproces”, zegt hij zelf.  “Een christen herken je aan hoe hij op de werkvloer staat.”

Geert De Cubber /  “Zowat tien jaar ben ik er al mee bezig. Ik vergelijk het met een radio die op de achtergrond speelt en waarvan het volume langzaam naar omhoog gaat. Wat als achtergrondmuziek is begonnen, kan je op een gegeven moment niet meer negeren. En dan zijn we bij Johannes aanbeland:  ‘Een ander omgordt u’.

Studeren

Mijn vrouw en ik komen uit de brede Encounter-familie. Op haar suggestie begonnen we samen aan het Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen van het aartsbisdom te studeren. Uit interesse, omdat we het nuttig en nodig vonden ons geloof te onderbouwen. Elk opleidingsjaar spreidde ik over twee jaar om het behapbaar te houden. Toen ik aan de pastorale opleiding begon, besefte ik dat het serieus werd. Pas de jongste drie jaar is de vrijblijvendheid weg en besef ik: ik kan er geen  ‘nee’  op zeggen.


Bij de foto: “Als iemand mij vraagt wat me drijft, verwijs ik naar Jezus. Ongegeneerd en ongeforceerd”, getuigt Kris Somers.  © Luc Gordts

Taizé is belangrijk voor mij. Ik was er voor de eerste maal in 1994. Sindsdien kwam ik er al een tien keer en nam ik deel aan enkele van die Europese ontmoetingen. Ik was dan ook verheugd dat ze bij de jaarwisseling 2008-2009 naar Brussel kwamen voor hun jaarlijkse  ‘pelgrimage van vertrouwen’. We onthaalden 75 jongeren uit Slovenië,
Polen en Italië. Daarvoor werkten we samen met parochies uit Rijmenam en Keerbergen. Na die deugddoende ervaring van verbondenheid werkten we verder onder de naam  ‘brugje van Vertrouwen’.  ‘Brugje’  omdat het ging om heel kleine initiatieven,  ‘Vertrouwen’  – met hoofdletter –, omdat dat ook de spiritualiteit van Taizé is.

Herkenbaarheid

Dat verbinden en bruggen bouwen tussen mensen en gemeenschappen vond ik terug in een boek over de eerste diakens. Zij legden – vaak vrij letterlijk – verbindingen. De brieven van Paulus bijvoorbeeld werden door diakens aan de gemeenschappen afgeleverd. De diaken als verbindingsfiguur, daar kan ik wel wat mee, ook door de manier waarop het permanent diaconaat sinds het Tweede Vaticaans Concilie opnieuw vorm kreeg. Ook vijftig jaar na de herinvoering ligt dat allesbehalve vast, wat enerzijds een bron van zorg is – als beginnend diaken wil je wel weten waar je aan toe bent. Anderzijds biedt zoiets kansen om zelf te zoeken naar wat dat kan betekenen in de eigen concrete situatie. Dat het diaconaat vruchtbaar wordt vanuit het huwelijk ligt voor de hand. Daarin zit tegelijk de meerwaarde: de diaken als vader draagt bij tot herkenbaarheid – in twee richtingen trouwens. En dat beïnvloedt zonder twijfel een homilie of een pastoraal gesprek.

Gevangenis

Een belangrijke ervaring in aanloop naar de wijding was de pastorale stage. In de gevangenis van de  Antwerpse Begijnenstraat liep ik negen maanden mee met aalmoezenier Jef Smits. Dat ik gevangenen op cel mocht bezoeken, ligt in de lijn van wat paus Franciscus noemt  ‘naar de grenzen gaan’. Ik leerde vooral actief te luisteren en bij de mensen binnen te komen. Daarvoor moet ik mijn oordeel neerleggen voor ik hun  ‘heilige grond’  – de cel – betrad.

Ik wil geen weekenddiaken zijn. Ook tijdens de week wil ik op de werkvloer diaken zijn. Dan kom je al snel uit bij Servant Leadership van Robert K. Greenleaf. Met geloofsbrieven tot in de Bijbel en de andere grote godsdiensten omschrijft die Amerikaan een goede leider: iemand die – in de geest van de voetwassing – andermans belangen voor de eigen belangen plaatst. De eigenschappen die Paulus aan liefde toekent in 1 Korintiërs 13 zijn leiderschapskwaliteiten. Dan hebben we het over de liefde als werkwoord, niet als gevoel.

Gelukkige mensen

Vanuit de ondernemingsraad probeer ik mee aandacht te hebben voor het stressniveau. Met burn-out als veelvoorkomende maatschappelijke ziekte is dat een aandachtspunt waarvoor veel bondgenoten zijn. Hoe we dat concreet maken? In ons nieuwe bedrijfsgebouw is de ruimtelijke indeling niet die typische legbatterij van bureaus. Er is gezorgd voor kleuren en gezellige zithoeken om de werkomgeving aangenamer te maken. Als je weet dat we het gros van onze bewuste tijd werkend doorbrengen, is het de verantwoordelijkheid van het bedrijf daar aandacht voor te hebben. En bovendien: gelukkige mensen zijn productiever. Ecologisch dragen we ook ons steentje bij, niet alleen in de materiaalkeuze bij de ontwikkeling van producten. We werken met een paperless office, het gebouw is energiezuinig en we voeren een actief beleid rond thuiswerk.

Ik werk als kaderlid en bedrijfsjurist voor United Technologies, een Amerikaans technologiebedrijf. Dat is uiteraard een andere wereld dan de kerk: een bij uitstek seculiere werkplaats. En toch. Ons bedrijf creëert niet alleen meerwaarde voor de aandeelhouders, maar is ook maatschappelijk relevant door de producten die het maakt: beveiligingsmodules. We zijn een waardegedreven bedrijf – en dat is heus geen windowdressing: vertrouwen, integriteit, uitmuntendheid, innovatie en respect zijn geen holle frasen. Die waarden en onze intentie de wereld veiliger te maken, stralen ook af op onze medewerkers. Iedereen heeft het gevoel bij te dragen aan een voor de maatschappij waardevol en positief project.

Icoon

Het betekent evenzeer dat we als collega’s praten met elkaar. Ik probeer op die manier getuigend aanwezig te zijn, door actief te luisteren. Let wel: zonder groot kruis of met de Bijbel in de hand. Die vorm van evangeliseren werkt veeleer contraproductief. Ik eer nogal de gedachte van Sint-Franciscus: evangeliseren doe je in de eerste plaats door wat je doet en pas daarna desnoods met woorden. Al heb ik op mijn kantoor een icoon en al maak ik er geen geheim van dat ik diaken word, ik loop er niet mee te koop. Maar als iemand mij vraagt wat me drijft, verwijs ik naar Jezus. Ongegeneerd en ongeforceerd.”

 

Leven in het nu

“Ook in sombere tijden blijf ik supporter van KV Mechelen”, zucht Kris Somers.  “Een aantal jaren geleden gaf ik mij op om het G-team (voor mensen met een verstandelijke beperking, nvdr) mee te begeleiden op de tribune. Eigenlijk is het eenvoudig aanwezig zijn. Ik krijg veel van hen terug, meer dan ik zelf geef. Mensen met een beperking hebben met hun eenvoud en complexloosheid het geluk meer binnen handbereik. Zij leren je het nu-moment te appreciëren. Om die power of now te ervaren, betalen mensen in een bedrijfscontext soms veel geld voor wat zij van nature hebben. Als we na een werkweek samen naar het voetbal kijken, laten ze me vanuit en in het nu tot rust komen.”  Naast het begeleiden van het G-team is Somers een grote fan van Elvis Presley en – na een verblijf van enkele maanden voor het werk in New York – een liefhebber van American football. (GDC)

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​