Tertio 1106 - “Kies alsjeblieft iemand anders”

Achterkrant met Stijn Vanhee

“Kies alsjeblieft iemand anders”

Stijn Vanhee (1988) werd op 8 september 2019 in een volle Sint-Willibrorduskerk in Middelkerke tot priester gewijd. “Het voelt goed om priester te zijn”, kan hij nu, bijna 2 jaar later, zeggen. Tertio spreekt in aanloop naar roepingenzondag met de jonge West-Vlaamse priester over zijn parcours met God, zijn studies in Rome en eerste ervaringen als medepastoor in Brugge.

Elien Loobuyck

Als boerenzoon heb ik het lang moeilijk gehad met het evangelie van de goede herder en de bijbehorende illustraties van de herder die vooropgaat met de schapen achter hem aan. Als ik vroeger de koeien moest weiden, liep ik achter de kudde, niet ervoor. Een mooi beeld vind ik dat. Ik ben niet het soort priester dat vooroploopt en overtuigt met grote krachtlijnen. De koeien die achterop lopen, zijn degene die oud zijn en manken. Het is op hun tempo dat ik wil meewandelen. 

In Zijn handen

Toen in het vierde middelbaar de vraag in mij opkwam of ik misschien priester zou worden, duwde ik die snel weer weg. Ook 2 jaar later, bij het overwegen van mijn studiekeuze, schoof ik de gedachte aan de priesteropleiding voor me uit. Ik vatte ingenieursstudies aan en heb vervolgens 3 jaar in het werkveld gestaan. Na het eerste anderhalf jaar veranderde ik van job en kreeg ik meer tijd voor geloofsverdieping. Ik woonde bijna dagelijks de eucharistie bij en las wat meer geestelijke boeken. In het derde jaar van mijn loopbaan ging ik door een moeilijk periode: ik besefte dat ik dit werk niet heel mijn leven wilde doen. Daklozen in Brussel leden onder de vrieskou terwijl ik voor een rijkere middenklasse een tweede verblijf aan zee aan het uittekenen was. Dat wrong. Ik deed in die periode ook een 33-daagse toewijding aan Maria. Daardoor zag ik in dat ik altijd alles het liefst zelf in de hand wilde hebben, wat desondanks niet scheen te lukken. Ik realiseerde me dat God beter weet dan ik hoe ik echt gelukkig kan worden. Ik besloot mijn toekomst in Zijn handen te leggen, via Maria. In diezelfde periode vroeg een priester me aan te sluiten bij het christelijke leerhuis, waar onder andere het roepingsverhaal van Mozes aan bod kwam. Ik herkende me daar helemaal in: ‘God, ik ben geen goede spreker, kies alsjeblieft iemand anders’. Maar God antwoordde: ‘Ik heb jou nodig, Ik zal je de nodige hulp sturen’. Zo is in de maanden na de toewijding aan Maria beetje bij beetje alles duidelijk geworden. Mede dankzij ontmoetingen met blije, gelukkige priesters die me toonden dat het priesterschap niet gewoon een ‘offer’ is, heb ik de stap naar het seminarie durven te doen.

 


Stijn Vanhee ervaart roeping als het tastend zoeken naar een verlangen dat God al in je heeft gelegd.  © Lieven Soetaert

 

Wereldkerk

Ik kreeg de kans de voorbije 2 jaar in Rome te studeren. Dankzij die studies ben ik me meer gaan interesseren voor en verdiepen in theologie. Ik begrijp nu beter dat er op één theologische vraag meerdere antwoorden kunnen zijn. Het bijzondere aan studeren in Rome is dat de wereldkerk daar aanwezig is: je medestudenten zijn leken, religieuzen en priesters van over de hele wereld. Ik heb veel geleerd door de gesprekken met hen. Ik zag in dat het al te gemakkelijk is te zeggen dat de kerk in Europa erop achteruitgaat en dat ze er in de andere werelddelen op vooruitgaat. Het is geen zwart-witverhaal. Overal zijn er zorgen en problemen. Zo heeft de kerk in sommige streken meer aanhangers maar bekleedt ze nog te veel een machtspositie. Het is goed dat dat bij ons niet meer zo is. Ik kijk ook met veel dankbaarheid terug op mijn vrijwilligerswerk bij de zusters van Moeder Teresa in Rome. De armoedeproblematiek ligt me na aan het hart, ze is een deel van mijn roeping geworden. In Rome is ze veel zichtbaarder dan in Brugge, maar dankzij de zusters heb ik er op een andere manier mee leren omgaan. Ik heb nog meer de arme als persoon leren zien en armoede niet meer louter als problematiek. Je hoeft de problematiek niet op te lossen, het is al goed als je voor één arme iets kan betekenen. 

Bruggen slaan

Het sacrament van de verzoening mogen toedienen was een heel mooie ervaring in mijn beginnende priesterschap. Ik voel me er soms klein bij: wie ben ik om dat vertrouwen te krijgen? Tegelijk zit ik daar niet in eigen naam, maar in naam van God, wiens instrument van barmhartigheid ik mag zijn. Daarnaast raakt het me ook als mijn homilie iets betekent voor mensen. Onlangs werd ik door een jongere opgebeld die me vertelde dat hij door mijn woorden had begrepen dat hij iets moest veranderen in zijn leven. Dat lag zeker niet aan de preek – ik had die wat overhaast uitgewerkt – of aan de kwaliteiten van de predikant (lacht). Sinds november ben ik medepastoor in de pastorale eenheid Sint-Donatianus in Brugge, waar ik warm werd onthaald. Ondanks de coronamaatregelen heb ik het toch redelijk druk. Terwijl in de eerste lockdown veel zaken on hold werden gezet, lopen de meeste zaken nu wel online door, zoals bijvoorbeeld vormselcatechese en huwelijksgesprekken. We kiezen er in de parochie ook voor om iedere week een woordje op te nemen bij de lezingen van de dag. Ik verwacht dat digitale communicatiemiddelen een belangrijke rol zullen spelen in de pastoraal van de toekomst. Kijk maar naar Amerika, waar gelovige podcasts populair zijn. Maar de eerste en grootste uitdaging voor mijn parochie – en de kerk in het algemeen – is aansluiting vinden bij de ‘gewone’ mensen, bij hen die ver van de kerk en de traditie staan. Hoe kunnen we een brug slaan naar hen? 

Gods verlangen

Roeping is tastend zoeken naar een verlangen dat God al in je heeft gelegd. Een beetje zoals John Henry Newman het zo mooi verwoordt in zijn gedicht Lead, Kindly Light: zoeken naar het lichtje in de mist. Er zit ook altijd een sprong in, een keuze. Ik denk dat, naast de geloofscrisis, de angst voor definitieve engagementen een van de voornaamste oorzaken is voor de roepingencrisis vandaag. Nochtans ervaar je vaak pas na het maken van de keuze rust, vreugde en bevestiging. Ik zou aan zoekende jongemannen willen meegeven dat ze niet bang moeten zijn om in gesprek te gaan met inspirerende priesters of de sprong naar het seminarie te wagen. Die sprong is nog niet de definitieve keuze!”  III

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​