Tertio 1031 - Op statige vleugels

Oog & hart

Op statige vleugels

Het is nog vroeg – of voor veel mensen eigenlijk niet meer zo heel vroeg – op een novembermorgen. Echter, niet zo eentje als u zich misschien meteen voor ogen haalt met miezerige regen en scherpe wind. Neen, deze ochtend is veeleer de heraut van een mooie herfstdag die aanbreekt. Ik trek de gordijnen open voor de grote ramen van onze woonkamer. Ze geven uit op onze tuin en vlak daarachter ook op een wijds stuk ongerepte natuur. Ja, ons middeleeuwse stadje bezit en vrijwaart nog zulke plekken. Elke ochtend overschouw ik dat tafereel erg dankbaar, ook vandaag. Ik kijk en zie het aarzelende zonlicht dat de laag gezakte mist als overgebleven nachtelijke donsdekens over de weiden wit kleurt. Maar mijn blik wordt meteen door iets anders gevangen. Over onze tuin in de richting van de met mist toegedekte weide vliegt een reiger. Zonder enige haast, met statige wijde vleugels die in onverstoorbare regelmaat op en neer wieken, vliegt hij rustig recht naar het doel waar ik slechts het raden naar heb. Hij vliegt over de struiken, tussen de bomen, over de weide tot hij verdwijnt in de ochtendmist aan de horizon. En ook daar draagt zijn gestadige vleugelslag hem steeds verder tot waar ik hem niet meer zie. Tot daar waar mijn mijmering begint.

Wijsneuzen

Het koele grijs van de ochtendmist en het zilver van zijn brede vleugels contrasteren met de warm-gele, oranje-bruine kleuren van de bladeren aan de bomen in de klimmende ochtendzon. Het geheel ademt rust en wijsheid: de wijsheid van duizenden jaren natuurervaring. De wijsheid van bestendigheid en gelijkmoedigheid, van onverstoorbaarheid. En ik bedenk hoe ook dat contrasteert met onze betweterige mensenwereld, waarin mensen als wijsneuzen denken dat alles snel en nog sneller moet gaan, waarin we ons opjagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, waarin we ons enerveren aan wie rond ons te traag is, waarin we altijd op zoek zijn naar weer iets nieuws en weer een challenge, naar de volgende benchmark, het volgende uit te tekenen project. Meer nog, waarin we zelfs als we een versnelling verlagen, onze stappen gaan tellen, om ons dan weer op te jagen omdat we de tienduizend niet haalden. En vooral hoe we alles waar we mee bezig zijn of waar we plannen mee bezig te gaan zijn “onder controle” willen houden, hoeveel we ook lezen en roepen: “let it go”.

Oorsprong en doel

De reiger in het doorbrekende zonlicht boven de mistige weide haast zich niet en aarzelt niet. Op statige vleugels vertrouwt hij op lucht en wind, op een grotere werkelijkheid die hem draagt en oriënteert. Hij kent zijn oorsprong en zijn doel, zelfs al kan ik ze niet ontwaren. En misschien is het goed te bedenken dat ook wij eigenlijk – al beseffen we het niet altijd – deel uitmaken van diezelfde grotere, diepe Werkelijkheid, die ook ons fundamenteel draagt en transcenderend oriënteert. Wellicht is het goed, ver voorbij alle kleine en grote projecten, de bestendigheid en gelijkmoedigheid van onze oorsprong en onze horizon wat meer voor ogen te houden, zelfs als het maar af en toe in het voorbijwieken van een reiger is.  III

 

Bio

Bénédicte Lemmelijn is gewoon hoogleraar Oud Testament aan de faculteit Theologie en Religiewetenschappen van de KU Leuven.

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​