Tertio 1031 - Masochisme

Column Steven Van hecke

Masochisme

Soms zijn zaken heel complex maar tegelijk redelijk simpel. Neem nu de opvolging van Wouter Beke als CD&V-voorzitter. De Vlaamse christendemocraten hebben de verkiezingen van 26 mei glansloos verloren. Sinds die mokerslag verkeert de partij in crisis. Volgens kwatongen was CD&V meteen stuurloos. Een politica, kandidaat-minister president, heeft echter in haar provincie indrukwekkend standgehouden. Bovendien deed ze het in diezelfde kiesomschrijving afgetekend beter dan haar mannelijke collega-lijsttrekker, die nota bene al enkele dagen voor de stembusslag aan de poten van de stoel van Beke was beginnen te zagen.

Relevant

De komende vijf jaar wordt de leiding nemen van de Vlaamse christendemocraten de meest precaire maar ook de belangrijkste positie binnen CD&V. Het gaat niet – nog niet – om het overleven van de roemrijke Vlaamse christendemocratie, maar wel al over de vraag of de partij nog relevant kan blijven, ook en vooral na 2024. Met andere woorden: een cdH-scenario vermijden. En terzelfdertijd voldoende man of vrouw zijn om aan te schuiven bij de andere partijvoorzitters. Niet alleen in De Zevende Dag maar ook tijdens zware onderhandelingen met politieke kleppers van het kaliber van Bart De Wever en Paul Magnette. Niet meteen iets voor koorknapen of politieke maagden, toch?

Niettemin, zoals bekend laat Hilde Crevits die kelk aan zich voorbijgaan, in tegenstelling tot Stefaan De Clerck, ook een West-Vlaming, die na de dioxineverkiezingen van 1999 wel als enige overwinnaar in het gat sprong en voorzitter werd van de Vlaamse christendemocraten. Een vergelijking loopt altijd een beetje mank – de toenmalige CVP koos voor de oppositie – maar het blijft een aanfluiting van het principe dat de belangrijkste positie en de meest succesvolle politicus logischerwijze moeten samenvallen. Van vaandeldrager naar vaandelvlucht is slechts enkele letters verschil.

Leren uit fouten

Het regeringspluche is voor alle sterkhouders van de partij duidelijk veel aantrekkelijker. Dat werd trouwens in 2014 reeds overvloedig bewezen. Verkiezingen verliezen is eerder aanleiding tot een zogenaamde position switch dan het ootmoedig opnemen van politieke verantwoordelijkheid. Korte-termijnwinst die verblindt voor schade op langere termijn, terwijl tijdelijk aan de kant gaan staan wellicht de beste garantie is op een mooie politieke retour. Beke heeft het wedervaren van Kris Peeters nochtans vanop de eerste rij mogen aanschouwen. Over de uittredende voorzitter van CD&V gesproken: zijn parcours was uiteraard niet perfect, maar weinigen lijken zich te herinneren hoe hij door de christendemocraten op het schild werd gehesen. Na het voorzitterschap van Marianne Thyssen in 2010 voelde niemand van de toenmalige kopstukken zich geroepen de leiding van de partij op te nemen. Ook toen al was een regeringspositie aantrekkelijker, toch minstens voor de eigen carrière. Het drama van CD&V is dus dat men blijkbaar niet in staat is uit de eigen fouten te leren.

Bizarre voorstellen

Laten we alleszins afspreken dat de prima donna’s van CD&V niet komen klagen over de zeven kandidaten of de nieuwe partijvoorzitter. Ze hebben geen recht van spreken. Het huidige spektakel is voor veel buitenstaanders inderdaad tenenkrullend, maar dat hebben ze zelf gezocht. Dat verschillende kandidaten zich bovendien vastrijden in allerlei bizarre voorstellen – zoals naar de stem van de partijleden hengelen door te pleiten voor een grotere rol voor niet-leden in de partijorganisatie – helpt uiteraard niet. Of Emmanuel Macron ten tonele voeren als lichtend voorbeeld terwijl het voor iedereen intussen duidelijk is dat hij komaf wil maken met de dominante rol van de Europese christendemocratie. Wie biedt meer? Een zakenkabinet? Veel gekker hoeft het toch niet te worden.

Objectief genomen is de toestand van CD&V nochtans niet beter of slechter dan het gros van de andere Vlaamse politieke partijen. Subjectief gezien lijkt ze er intussen veel erger aan toe. Niemand heeft de christendemocraten evenwel verplicht tot die nodeloze oefening in zelfkwelling. Alle officiële partijretoriek en peptalk ten spijt, aanleg tot masochisme – het genot van het lijden – blijft een merkwaardige eigenschap, zelfs voor een partij die tot nader order de C in haar naam draagt.  III

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​