Tertio 1008 - Bidden is kiezen voor het leven

Achterkrant met Anaïs Fayt

Bidden is kiezen voor het leven

IJD-Jongerenpastoraal Vlaanderen heeft een nieuwe directeur. Annelien Boone, die vorig jaar nog de jongerensynode bijwoonde, geeft de fakkel door aan Anaïs Fayt. Die was tot voor kort coördinator van IJD in het bisdom Antwerpen en lid van het pastorale eenheidsteam Sint-Christoffel in Deurne en Borgerhout.

Als kind groeide ik op in een heel gewoon gezin. Ik deed mijn communie en mijn vormsel, maar verder waren we thuis niet echt praktiserend. Als puber dacht ik wel tamelijk filosofisch over het leven na. Toen ik vijftien was, volgde mijn drie jaar jongere zus vormselcatechese. Op het einde van het werkjaar zochten haar catechisten extra begeleiders voor een uitstapje. ‘Waarom zou ik niet meegaan?’, dacht ik. Vrij snel nadien vroeg de parochie mij of ik vormselcatechist wilde worden. Eigenlijk stond ik op dat moment nog heel jong in mijn geloof, maar zinvragen boeiden me wel en ik droomde er al van jongs af van leerkracht te worden. Misschien kon ik zo al wat lesgeven, bedacht ik. Het mooie is dat ik door catechese te geven, ben gegroeid in mijn geloof. De kinderen stelden mij allerlei vragen en daagden mij uit antwoorden te zoeken. Om hun vragen uitgelegd te krijgen, begon ik in de Bijbel te lezen en daarrond methodieken te zoeken. Vijftien jaar lang ben ik catechist geweest. Wat mij raakt, is het vertrouwen dat ze mij toen gegeven hebben. Als vijftienjarige en aan het begin van een onbekende geloofstocht die verantwoordelijkheid mee mogen dragen, is toch niet niets.

Iets terugzeggen

Het was een evidente keuze na mijn middelbare school filosofie – met als optie godsdienstwetenschappen – te gaan studeren. Ik leerde de Bijbel nog beter kennen en waarderen als een enorm rijk boek. Voor mij is het echt een woord voor vandaag. Elke dag sla ik de Bijbel open. Soms neem ik gewoon de lezing van de dag en focus ik op een woord dat blijft nazinderen. Andere keren sla ik de Bijbel willekeurig open. Ik lees een vers en sta er bij stil. Op die manier wil ik een Bijbeltekst tot mij laten spreken in plaats van te vertrekken van wat er in mij leeft. Ik voel dat God in die woorden tot mij spreekt. Er zit een oproep in, bij momenten een liefdesboodschap. Dan kom je vanzelf tot het moment dat je iets terug wil zeggen tegen God, dat je in alle vrijheid Zijn liefde wil beantwoorden. Dat gebeurt in het gebed. Het geeft mij een diepe rust en helpt me een mens van hoop te zijn. Bidden is kiezen voor het leven, vind ik. Je kiest ervoor aan de zonnekant te gaan lopen, om tegen God te zeggen: ‘Hier ben ik, vervul mij maar’. Op den duur ga je uitstralen wat je ontvangen hebt.

Terug naar de bron

Toen ik – na enkele jaren als leerkracht godsdienst en cultuurwetenschappen – bij IJD in het bisdom Antwerpen begon te werken, vond ik het zalig te kunnen werken met jongeren die met dezelfde zinvragen zaten die ik als tiener had. Had ik toen IJD maar gekend, heb ik vaak gedacht. Toen ik coördinator van onze dienst werd, hebben we met onze teamleden, de bisschop en de vicarissen veel gereflecteerd over waar wij met de jongerenpastoraal precies naartoe willen. We gingen terug naar de bron, het Goede Nieuws dat wij ervaren en waar we zo vreugdevol van worden. Vanuit die vreugde willen wij jongeren de kans geven Christus te ontmoeten. We willen jongeren begeleiden in de zoektocht naar hun antwoord op wat Hij te bieden heeft, naar datgene waartoe zij geroepen zijn, waarvoor zij op de wereld zijn. God heeft een droom voor elk van ons. Elke mens is geroepen om ten volle mens te worden naar de gaven die hij of zij heeft gekregen.

Daarom willen we ons niet verstoppen. We willen naar plaatsen gaan waar jongeren zijn, zoals festivals, in plaats van te wachten tot zij naar de kerk komen. Niet om te werven, wel omdat we jongeren de kans willen geven de jongerenpastoraal te leren kennen. Jongeren van vandaag vinden het moeilijk met anderen over hun geloof te praten, omdat er een taboe rond hangt en er negatief over wordt gesproken. Ze zijn niet op zoek naar een duidelijk kader van normen en waarden om hun leven in te richten. Wel naar mensen die naar hen luisteren en met hen in gesprek willen gaan. Naar tochtgenoten. Ik moet daarbij altijd aan de Emmaüsgangers denken.

Met leeftijdsgenoten

Laatst vertrouwde een van de deelnemers aan ons abdijweekend in Orval me spontaan toe dat ze zin had om voortaan in de Bijbel te lezen. ‘Maar hoe begin ik daaraan?’, vroeg ze me. Ik vond het fijn haar daarvoor tips te kunnen geven. Andere jongeren vroegen ons tijdens de veertigdagentijd samen te komen voor gebed en verdieping. Om op die behoeften een antwoord te geven, organiseren we sinds dit jaar maandelijks een jongerenavond. We komen samen om te zingen en te vieren, samen te eten en er eentje te drinken. Een deel van de jongeren zien we elke maand terugkomen. Er zijn ook altijd nieuwe jongeren, die ervan komen proeven. Ze hebben er veel aan gewoon, als christenen, met elkaar samen te kunnen zijn, uit te wisselen over het geloof, maar ook over koetjes en kalfjes. Dat vind ik het mooiste van wat jongerenpastoraal te bieden heeft: een plaats waar jongeren met leeftijdsgenoten in alle vrijheid over hun geloof kunnen praten.

Christus leeft

Nu zwaai ik af als coördinator van IJD in Antwerpen, maar ik kijk ernaar uit met alle collega’s van IJD-Jongerenpastoraal Vlaanderen te kunnen samenwerken en onze dienst verder te kunnen uitbouwen. In Christus vivit, Christus leeft, het schrijven van paus Franciscus na de jongerensynode, staan heel wat aanbevelingen voor jongerenpastoraal waar ik werk van wil maken. Er zit zo veel vreugde in die tekst dat we dat nog verder moeten uitvouwen. Christus vivit! Dat is echt zo. Jezus leeft, ook vandaag, ook hier, ook onder jongeren. Nee, de ouderen zullen het licht niet moeten uitdoen. Dat Christus vivit de bron mag zijn van waaruit wij de komende tijd aan jongerenpastoraal willen doen.”

 

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​