Alleen licht verdrijft duister

Geert De Kerpel / De terreur die ons land in de Goede Week zo geselde, kerft diep in onze ziel. Sprakeloos zijn we nu zoveel onschuldigen zomaar werden weggemaaid of voor het leven getekend. Ontzet zijn we over hoe cynisch eenvoudig het in onze hoogtechnologische samenleving blijkt te zijn zo verwoestend te kunnen uithalen. Woedend van onmacht zijn we dat een handvol zelfmoordcommando’s van geradicaliseerde jonge criminelen een land op zijn grondvesten kan doen daveren. Heel onze maatschappij is voorgoed besmeurd met het bloed van de slachtoffers en de kruitdampen van de bommen. Het zal lang duren, heel lang, eer al wie opnieuw een vliegtuig, trein of metro neemt, dat zonder enige vrees kan doen. De maalstroom van wantrouwen dreigt ons allemaal mee te zuigen. De verdorven geesten die hun moorddadig tuig tot ontploffing brachten, wisten verduiveld goed waar ze mee bezig waren. 

Niets minder dan onze open, vrije samenleving zoals die op het puin van de Tweede Wereldoorlog is opgebouwd, is het echte doelwit. Weer gaan grenzen dicht tussen volkeren en landen die in de voorbije decennia hun eeuwenoude haat en eindeloos bloedvergieten inruilden voor hechte bondgenootschappen. Nog erger zijn de figuurlijke slagbomen die terugkeren van nooit echt weggeweest. Het zijn de barrières in ons hoofd voor wie een verschillende huidskleur heeft, een vreemde religie belijdt, een exotische naam draagt, zich anders kleedt, er gebruiken en tradities op nahoudt die niet de onze zijn. Terugplooien is de mantra die zich listig in de geesten nestelt: achter de hoge muren en brede wallen van ons continent, land, volk, familie, het eigen gelijk, de eigen cultuur, de eigen ideologie of religie. Wie toch blijft gaan voor de idealen van vrede, vrijheid, samenwerking, gulhartigheid, openheid van verstand en hart wordt steeds meer afgeserveerd als naïef, ja zelfs als onverantwoordelijk. Duits Bondskanselier Angela Merkel kan ervan meespreken. 

Wankelmoedige tijden vereisen nochtans absolute koelbloedigheid. We mogen ons vooral niet van vijand vergissen. Met vereende krachten moeten de terreurnetwerken en het niet zelden eraan gelinkte zware banditisme zonder versagen worden bestreden. Veiligheid is een absolute basisvoorwaarde voor elke samenleving die naam waard. Ook wie de daders aansturen en ondersteunen, mogen hun straf niet ontlopen. Net zomin als de geopolitieke krachten die achter de schermen de chaos internationaal mogelijk maken en er garen bij spinnen, buiten schot mogen blijven. Noch mag er enig taboe zijn op het bekampen van de theorieën die de terroristen de ideologische rechtvaardiging verschaffen voor hun vreselijke wandaden. Een vrije maatschappij houdt op waar ze krachten tolereert die haar essentie zelf miskennen.

Tegelijk is het opletten geblazen dat we niet zozeer opgaan in deze uiterst moeizame en langdurige strijd, dat we onderweg offeren wat we net willen behouden: onze moderne rechts- en welvaartsstaat. Zo moeten we ook onverminderd, desnoods wars tegen de volkstribunen van deze tijd in, blijven opkomen voor wie van de basisrechten van onze samenleving zijn verstoken. Niet het minst de vele vluchtelingen die in het Europese Avondland hun enige toekomst zien, mogen we niet aan hun lot overlaten. Bij uitstek zijn zij de eerste en ergste slachtoffers van dezelfde terroristen en criminelen die ons nu zo bedreigen. Wie bij ons al onderdak vonden, hebben trouwens vandaag het meeste angst. Alles lieten ze achter, berg en dal trokken ze door, woelige zeeën staken ze over, om duizenden kilometer van huis in een ver en vreemd land waar ze dachten veilig te zijn, opnieuw met diezelfde terreur te worden geconfronteerd, uitgevoerd door wie in onze steden opgroeiden.

Het is weer Pasen, feest van de opstanding, de hoop, het leven. Vandaag dreigen die woorden akelig hol te klinken. Maar toch: werd ook Jezus van Nazareth niet ogenschijnlijk totaal zinloos vermoord? En was de wanhoop van zijn beste vrienden achteraf aanvankelijk niet compleet? Toch wisten ze zich te herpakken, overwonnen ze hun angst en verlamming, om uiteindelijk met grote overtuiging in zijn voetsporen te treden. Vrijmoedig begonnen ze het Goede Nieuws te delen dat hen zo had geraakt en bevrijd. Het is het nieuws dat de evangelist Johannes in die ene zin samenbalt:  “Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis kon ze niet aan”  (1, 5). Ook op vandaag mogen we ons hieraan vastklampen en er nieuwe moed uit putten. Alleen licht kan duister verslaan. 

Uw reacties zijn welkom op geert.dekerpel@tertio.be