Economie lijdt aan anorexie

Opel, DHL, Bayer, HP, Picanol, Aviapartner, AB InBev, Alken-Maes… Het gaat niet goed met onze bedrijven. De saneringen volgen elkaar in snel tempo op. Hoe moet het verder? Met een Staten-Generaal van de Vlaamse regering op 5 februari en een sociaal overleg bij premier Yves Leterme (CD&V) op 8 februari hopen de politici een aanzet te geven voor de transformatie van onze industrie. Het is springtij.

Emmanuel Van Lierde | In het heetst van de strijd rond Opel en AB InBev haalden de vakbonden hard uit naar de graaicultuur waar duizenden werknemers het slachtoffer van worden: “ongereguleerd kapitalisme, losgeslagen speculanten, hebzucht van het management en maatschappelijk onverantwoord ondernemen”. Om een krachtig signaal te geven, hielden ACV, ABVV en ACLVB afgelopen vrijdag een vakbondsactie waarbij een 26.800 tot 35.000 betogers door Brussel trokken. Jan Vercamst (ACLVB) riep uit dat de bedrijven aan anorexia lijden: “Ze blijven maar inkrimpen. Vandaag heerst de anorexiastrategie: zodanig blijven afslanken dat onze gezonde economie in gevaar komt.” Het Verbond van Belgische Ondernemingen stelde kordaat: “Wij zijn geen deel van het probleem, maar wel een belangrijk deel van de oplossing.” Met de campagne ‘Laat ons ondernemen’ geven ze de boodschap dat ondernemers net de motor van de welvaart zijn.

Het is al te gemakkelijk de andere partij met de vinger te wijzen. Met wederzijdse verwijten komen we niet vooruit. “We kunnen het best in eigen boezem kijken”, zegt econoom-theoloog Kurt Devooght verderop in het dossier. “Iedereen heeft de kwalijke gewoonte steeds meer te willen.” Hebzucht is des mensen. Net zoals we allemaal schuld hebben aan de crisis, zo kunnen we ook allemaal bijdragen aan de oplossing. “Het zijn niet louter de bedrijven die verantwoordelijk zijn. Iedereen moet verantwoord handelen. Begin dus bij uzelf. Dat is de kern van de jongste sociale encycliek Caritas in veritate”, stelt Devooght. Alleen samen kunnen we het tij keren: werkgevers én werknemers, syndicaat én patronaat, de overheid én het onderwijs. VKW-voorzitter Guido Beazar dringt eropaan die laatste instantie bij het sociaal overleg te betrekken. Scholen staan niet alleen in voor de algemene vorming, ze bereiden ook voor op de arbeidsmarkt en kunnen de transformatie van onze industrie naar toekomstgerichte sectoren bevorderen.

Na de harde taal van de voorbije weken, is het de hoogste tijd voor het constructieve sociale overleg. De uitdagingen waar Vlaanderen voor staat, zijn gigantisch. Innoveren lijkt het toverwoord, maar daar heeft de overheid nu geen geld voor. De pensioenen worden onbetaalbaar en de sociale welvaartsstaat sputtert. Om meer mensen aan het werk te krijgen en te houden, zijn alle hens aan dek nodig en daarom moet iedereen nu zijn verantwoordelijkheid nemen. Zoniet dreigt de vergriek-sing en de wallonisering van Vlaanderen.