Tertio 948 - “Krachtige ideeën hebben een hefboomeffect”

“Krachtige ideeën hebben een hefboomeffect”

Ontwikkelingseconoom Jeffrey Sachs heeft onlangs een eredoctoraat voor algemene verdiensten ontvangen van de UAntwerpen. In Tertio nr. 948 van 11/4/’18 laat de Amerikaanse “Dr. Development” zijn licht schijnen over Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen, Donald Trumps denkfouten en het inspirerende leiderschap van John Fitzgerald Kennedy. “Krachtige ideeën hebben een hefboomeffect: ze zetten zaken in beweging.”

“Mozes’ aanpak om de lijst met kerngeboden voor elke mens tot tien te beperken, is niet gevolgd bij onze Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s). Nu zitten we binnen de Verenigde Naties (VN) opgescheept met zeventien van die Sustainable Development Goals”, grapt Jeffrey Sachs. Zichtbaar vermoeid maar bijzonder warmhartig geeft de Amerikaan tekst en uitleg bij zijn – en bij uitbreiding onze – duurzame toekomstplannen. “Van studenten verlang ik dat ze de SDG’s vanbuiten kennen en van politici met visie verwacht ik eigenlijk hetzelfde. Het gaat dan ook om wegwijzers naar een betere wereld waarin tegen 2030 sociale rechtvaardigheid, duurzaamheid en economische groei hand in hand gaan, dankzij deugdelijk bestuur. De uiteenlopende ambities zijn kernachtig geformuleerd: ‘geen armoede’, ‘geen honger’, ‘kwaliteitsonderwijs’, ‘ongelijkheid verminderen’, maar ook ‘waardig werk en economische groei’. Een totaalproject in het belang van allen.”

“In de politiek merk ik vandaag evenwel bitter weinig leiderschap. Misschien is dat typisch in deze tijden van Twitter en Instagram; iedereen is een volger”, vervolgt Sachs. “Ook deze generatie politici volgt vooral peilingen en laat zich leiden door sentimenten in de samenleving. Maar de weg naar een duurzame toekomst is nog lang en bochtig; daarom hebben we nood aan inspirerende figuren die mee de goede richting wijzen. Kennedy is in deze een model, want hij heeft een koers uitgestippeld richting vrede. Voor een goed begrip, JFK is geen levende heilige geweest. Tijdens zijn inloopperiode als president schuwt hij de oorlogsretoriek allerminst. Maar vanaf de Cubacrisis in oktober 1962 ontpopt hij zich tot een staatsman. Terwijl zijn militairen aansturen op acties – die vast resulteren in een kernoorlog – weet hij zich mentaal te verplaatsen in Sovjetleider Nikita Chroesjtsjov. Plots beseffen de gezworen vijanden hoe onzinnig het is dat kernmachten voor een onmogelijke keuze staan tussen een vernederende aftocht of een regelrechte kernoorlog. Beide opponenten zoeken een compromis, waarna JFK er met zijn redevoeringen in slaagt de Russische vijand voor modale Amerikanen opnieuw een menselijk gelaat te geven. Zijn voornaamste argument daarbij is onklopbaar in zijn eenvoud: beide blokken bestaan finaal uit medemensen die naar vrede verlangen.”

Lees het volledige interview met Jeffrey Sachs deze week in Tertio.
Proefnummer of abonnement: www.tertio.be