Tertio 909-910 - Kladderadatsch

Standpunt Geert De Kerpel

Kladderadatsch

Met de opmaak van de begroting voor volgend jaar is ook in de Wetstraat de rechte lijn richting zomervakantie ingezet. Die wordt meteen de laatste van drie opeenvolgende in jaren zonder verkiezingen. Een voor ons land ongewoon lange periode waarin regeringen en parlementen niet opgejaagd door een zoveelste stembusslag grondig werk hadden kunnen verrichten. Helaas is opnieuw veel tijd en energie verloren gegaan aan kleine en grote stratego tussen de partijen. De  “partners”  van de meerderheidscoalities gaven tot op heden doorlopend de indruk veeleer elkaars beste tegenstrevers te zijn dan samen op te trekken voor land en volk.

Aan uitdagingen is er nochtans geen gebrek. Zo blijft de begroting een groot zorgenkind. De lang voorspelde vergrijzing die nu een feit is, vergt belangrijke ingrepen in onze al bij al uitstekende sociale zekerheid. De arbeidsmarkt dient te worden afgesteld op de actuele economische ontwikkelingen. Het overheidsbeslag behoort tot de hoogste in de wereld. Er zijn de grote noden in het onderwijs en elders. Ons gerechtelijk systeem blijft kraken in vele voegen. Politie- en veiligheidsdiensten komen schromelijk handen en voeten te kort. Defensie smeekt om aanzienlijk meer investeringen.

Tegelijk zijn er de vele internationale uitdagingen, zoals de grootste vluchtelingencrisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Voor de Europese Unie aan wiens buitengrenzen onophoudelijk tienduizenden wanhopig aankloppen en onderweg ernaartoe tallozen sneuvelen, is dat zonder meer het schandaal van deze tijd. Een gemeenschap van ruim 500 miljoen inwoners die zichzelf beschouwt als dé heraut van de mensenrechten, moet beter kunnen dan node een fractie havelozen opvangen, opnieuw her en der binnengrenzen opwerpen en voorts vooral de Turkse goodwill afkopen met miljarden euro’s en tegelijk de ogen sluiten voor de groeiende autocratisering van het bestuur aldaar.

Ook elders liggen trouwens democratische rechten en vrijheden onder vuur, zelfs op het Europese continent. Zo wordt in Rusland echte oppositie systematisch monddood gemaakt, tot regelrecht vermoord. In Hongarije en Polen zijn regeringen aan de macht die de democratische grenzen steeds meer uithollen. Extreemlinkse, -rechtse of andere populistische partijen hebben op tal van plaatsen de wind in de zeilen. Doorgaans hebben ze met elkaar gemeen dat ze weinig op hebben met ons democratische bestel zoals het op het puin van de wereldoorlogen werd opgebouwd.

En toch schijnen de klassieke partijen en hun vertegenwoordigers hier en elders die sense of urgency nog altijd niet genoeg aan te voelen. Wat anders te denken van bijvoorbeeld het eindeloos gekibbel in de voorbije maanden van onze politici over de terechte roep om een echte zelfreiniging van het politieke bedrijf. Niet dat minder politici, minder mandaten, minder cumul, minder partijfinanciering, lagere lonen of een pensioenregeling zoals elke Belg automatisch beter bestuur garanderen. Maar als signaal zou het kunnen tellen. In Brussel werden eind vorige week nu toch alvast dure eden ter zake gezworen. Maar afwachten of wat wordt beloofd daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Het voordeel van de twijfel kan met alle schandalen die boven water kwamen, niet meer gelden.

Veel burgers keren zich vol onbegrip nog meer af van de politiek. Waartoe dat, even snel als onverwacht, zoal kan leiden, zagen we recentelijk in Londen, Parijs en niet het minst Washington. In Franstalig België komt de kladderadatsch overigens reeds volop om de hoek kijken. Al weken ligt het politieke bestel er op apegapen sinds de volte-face van cdH-voorzitter Benoît Lutgen in de slipstream van de door corruptieschandalen wegzinkende PS. In de coulissen maken de extremen opgang. Een nieuwe blokkering van de instituties zoals na de verkiezingen van 2007 en 2010 dreigt. Onze vele regeringen en parlementen moeten dringend spijkers met koppen slaan. De tijd tikt ongenadig weg.

Uw reacties zijn welkom op geert.dekerpel@tertio.be

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)