Tertio-blog Wereldjongerendagen 2011
Hilde Ingels blogt voor Tertio vanuit Madrid waar de Wereld-
jongerendagen plaatshebben. Ze is docente Religie, Zingeving
en Levensbeschouwing aan de Arteveldehogeschool in Gent
en werkt als freelancer mee aan Tertio.
ma 15/08 • di 16/08 • wo 17/08 • do 18/08 • vr 19/08 • za 20/08 • zo 21/08
Een jonge kerk met toekomst!
De avondwake gisterenavond is echt niet bijzonder geweest, zo geeft iedereen hier aan. Wij liggen zeer ver van het podium en van het hele gebeuren af.
Wie kan vergelijken met vorige edities van de WJD zegt dat het hier op alle vlak anders (of minder) is. Daar speelt allerlei in mee, zeker ook de hitte. Hanne van het bisdom Antwerpen, die er in Keulen en Sydney ook bij was, vertelt dat het eten in de lokale restaurants daar zeker een rol in speelt. “Hier in Madrid gaan eten kan wel lekker en leuk zijn, maar ik mis de grote picknick met alle jongeren waar je veel meer kansen tot ontmoeting hebt.” Ariane, van hetzelfde bisdom, vult aan: “Je mag de avondwake hier echt niet vergelijken met wat het op eerdere edities was. Op de WJD in Sydney was dit erg stemmig, zeer goed georganiseerd, veel samenzang, gebed, stilte. Niets van dit alles hier. Natuurlijk was er eerst de hitte en daarna het onweer. Maar daar alleen ligt het niet aan. Er is veel chaos. Bij elke grote viering hier was dit het geval: de startviering, de viering met de paus in Madrid en nu dit.”
Dan het 100%-groen-project. Deze WJD-editie wil officiëel zero-vervuilend zijn. Maar overal op het terrein zie je hier afvalhopen gewoon op de grond bij gebrek aan vuilnisbakken. De jongeren zullen nog veel mogen fietsen om de ecologische balans in evenwicht te brengen.
Vervolg van het avontuur
| 02.00u | Poging tot slapen. Oordopjes in. De Spanjaarden hier in de buurt blijven duchtig doorkletsen. |
| 02.30u | Het lijkt of in de verte nog steeds enthousiast djembé wordt gespeeld. We liggen vlakbij de ‘energie-bus’, waarin de energie-opwekkende fietsen staan. De generator van de bus ronkt vreselijk, en dat permanent. We zullen er maar proberen aan wennen. |
| 03.45u | Alles doet pijn – schouders, heupen. En het wordt frisser. Ik heb zelfs geen trui bij, maar gelukkig wel zo’n zilver-nooddeken dat warmte geeft. Mijn matje is te plat. Ik doe een poging om het wat meer op te blazen terwijl ik er zelf op zit. Da’s pas een uitdaging. |
 |
|
| 04.45u | Eigenlijk hoop ik dat het snel begint te klaren. Dan hoef ik geen poging meer te doen om te slapen. Waar zijn we toch mee bezig? |
| 05.00u | Andere Spanjaarden vlakbij vinden het al nodig om op volop te gaan kletsen. |
| 07.00u | Officiële mededeling in het Spaans: goede morgen mensen. Beetje paniekerig. “Er zijn deze nacht 26 kinderen verdwenen. Gelieve uit te kijken waar ze zijn.” Wat doet zo’n groep kinderen hier in Godsnaam? |
| 07.10u | Officiële mededeling in het Spaans. “Er is een Poolse vrouw van 63 jaar verdwenen.” Daarna gaat het in gebrekkig Engels om ‘a woman of 83-years old.” |
| 07.20u | Officiële mededeling: “Gelieve vanaf nu alle verloren kinderen of anderen af te leveren aan sanitaire blok 3.” |
| 07.25u | Waarom spelen ze bij het ontwaken op dit plein niet de hemelse cello-suites van Bach, in plaats van die commerciëel-achtige Spaanse clips die zonder twijfel iets met het geloof of de Wereldjongerendagen te maken hebben. |
| 07.45u | Mededeling dat er door de regen iets met hosties is gebeurd, waardoor de meeste mensen geen communie zullen kunnen ontvangen. Enkel de mensen vooraan – of zelfs alleen de concelebrerende priesters – zullen kunnen communiceren. Men vraagt om naar de parochies in Madrid naar de mis te gaan. En als dit echt niet kan, dan is er toch voldoende devotie hier om ‘geldig’ te zijn. Geestelijke eucharistie heet dat.
Men roept op om goed mee te werken en dit te zien als een offer aan de paus. Straf is dat. Er blijkt trouwens ook nadien iets niet te kloppen met dat verhaal van die hosties. Wij sliepen op 3 m van een bidtent. Blijkbaar was men van plan om daarin de communie te laten plaatsvinden en niet verspreid over het grote veld. Waarom men dat niet wil, is de vraag. Omdat het dan onrespectvol verloopt? Getuigenissen van deelnemers aan vorige WJD bevestigen net dat dit telkens een heel sereen gebeuren was, zo’n communie op het open veld, op zovele plaatsen. En als men dan toch vindt dat het niet passend is in zo’n grote massa, dan moet men ook geen eucharistieviering houden voor anderhalf miljoen mensen . |
| 8.00u | Aanschuiven aan de sanitaire blokken. |
| 09.00 | Eindelijk is het aan mij. |
| 09.15u | Men vraagt volop om de weg vrij te maken waar de paus langs zal komen. En ‘wil alsjeblieft goed meewerken. Er staan nog vele, vele wachtenden aan het hekken buiten’. Uiteindelijk komt de paus niet langs. |
| 09.45u | Blijkbaar is de mis begonnen. We zien ineens de paus op het scherm. Geen gejuich zoals de eerste avond in Madrid. Iedereen is moe. De mis volgen is wellicht haalbaar voor mensen die meer vooraan op het terrein zitten. Daar zingen ze ook wel wat mee, verneem ik achteraf, voor zover dit kan. Want eigenlijk horen we vooral eerder theatrale gezangen en weinig samenzang. Jammer. Net zoals wie geen Spaans of Latijn kent niet begrijpt wat er gezegd is. Het loopt ook anders dan de viering die in het pelgrimsboekje staat. |
 |
|
| 10.05u | Ik maak me stilaan klaar om te vertrekken. Ah, eindelijk een Taizé-refrein. Slechts enkelen rond mij zingen schuchter mee. Het lied wordt maar twee keer herhaald en muzikaal zo bewerkt dat de broeders van Taizé het misschien liever niet zouden horen. Weg sereniteit van het lied. Eerst zien of ik Lode, onze Gentse vicaris, vind. Het lukt. Hij vertaalt de preek – met sterke inhoud, naar ik verneem - voor enkele Gentenaars die bij hem zitten. Zij hebben meer geluk dan alle andere niet-Spaanssprekenden. Toch wel een gemiste kans. Waarom de tekst van de homilie van de paus, die toch op papier staat, niet op grote schermen in het Engels laten verschijnen? Maar er zijn helaas geen grote schermen op het terrein. Enkel helemaal vooraal naast het altaar. Conclusie van dit massagebeuren: er valt veel te leren van de gemeenschap van Taizé, waar ze er wel in slagen om met een grote groep jongeren samen te vieren, gemeenschap te creëren, te bidden. |
Ik vertrek. Een dik half uur stappen en dan nog een hele treinrit. Met hetzelfde gevoel als de meesten rondom mij – begeleiders en deelnemers. Het zijn 2 schitterende weken geweest, vooral dankzij de fantastische voorprogramma’s, met een grote inzet van veel mensen, waar een basis is gelegd voor het verdere programma hier in Madrid. Ook de catechesedagen en eucharistie met de Vlamingen in Parla blijven bij.
Er is iets gebeurd bij deze jongeren, bij zij die meewaren met IJD en zij die met andere Vlaamse of internationale bewegingen of groepen meewaren, dat staat buiten kijf.
- Meer dan 600 Vlamingen hebben hier mogen beleven dat de kerk leeft. Ook als het lokaal moeilijk is.
- Jongeren hebben gevoeld dat het om Liefde gaat die het begin van alles is.
- Jongeren hebben de Schrift beter leren kennen en leren die op hun eigen leven te leggen.
- Jonge mensen hebben psalmen leren zingen en bidden.
- Jonge mensen hebben Vlaamse bisschoppen ontmoet die met hen meevieren en meeleven. In grote openheid en erg toegankelijk.
- Jonge mensen hebben van het leven geproefd en genoten.
- Jonge mensen hebben grenzen verlegd en mensen wereldwijd leren kennen.
- Jonge mensen hebben gevoeld dat het niet dwaas is om anno 2011 jonge gelovige christen te zijn.
We kijken uit naar de vruchten van deze WJD in onze Vlaamse en Belgische kerk en in de samenleving in het algemeen. Want iedereen heeft nood aan een gezond beeld over een levendige kerk met toekomst!
Klik hier en reageer op dit blogbericht.
Kroniek van een te gekke dag
Vandaag 1 activiteit op de agenda: de avondwake op Cuatro Vientos, een groot vliegveld, waar 1 miljoen jongeren overnachten, en morgenvroeg de slotviering. Met de paus.
| 14u | Op tv in het lokale restaurant zien we dat het veld al stampvol zit. 41 graden. De brandweer houdt de pelgrims koel. |
| 16u | Ik werk mijn achterkrantverhaal met Kimberly Hamers af voor het Tertionummer van volgende week. Straks moet het weg. Intussen maakt Lode, onze ICT-man, mijn laptop klaar om vanop Cuantro Vientos mijn blog-stukje te kunnen doorsturen naar de redactie. |
| 17u | Telefoon van een jongere aan Pieter Nolf: vak E8 (voorbehouden voor alle Vlamingen) zit vol. |
| 17.30u | Sms-je van Rik uit Torhout: ’t Is zottekes. Vlot binnen maar vakken zijn vol. |
| 18u | We kunnen met auto tot dichtbij geraken. Een geluk. Moeten we al niet meer de drukke metro in. |
| 19u | Lokale Madrileense dame spuit in grote ernst pelgrims, die uit alle hoeken en straten opduiken, nat met haar tuinslang. Vrijwilligers scanderen: Eso es la juventud del papa. (Dit is de jeugd van de paus.) Ik voel me jong. |
| 19.30u | Totale chaos. Ingang 2, waar wij moeten zijn, blijkt afgesloten. |
 |
|
| 19.55u | Eveline wil met haar perskaart van Kerk en Leven proberen binnen te geraken. Ik heb er geen. De mensen van Javi-Tv die mee zijn ook niet. |
| 20u | Een massa mensen – niet te tellen, maar vele duizenden – moet wachten. In de hoop dat mensen het terrein verlaten zodat wij erop kunnen. We staan in openlucht, dicht op elkaar gedrumd. Overal zweetgeur en rugzakken. Verder: geen informatie. Niets. Nada. Geen instructies. Iedereen blijft rustig staan of trekt naar ingang 4 waar blijkbaar wel nog plaats is, maar geen schermen om het gebeuren te volgen. Ik blijf wachten. |
| 20.08u | Ik wurm me door de massa tot aan het hekken. Oef, meer ademruimte. Eveline probeert intussen aan andere ingang binnen te geraken. Parijzenaar Cyril naast me vraagt hoe lang ik hier al sta. ‘5 minuutjes’ zeg ik. “Waw, jij hebt geluk. Wij staan hier al 2 uur te wachten!" Ondertussen dreigen de wolken. Een Ierse die erin geraakt is, komt aan de Ierse naast mij zeggen dat het daarbinnen propvol is. Nu maar hopen dat ik niet dringend naar het toilet moet. Zweetdruppels over mijn rug en buik. Santiago, de Colombiaan rechts van me lacht: wachten en geduldig zijn. |
| 20.15u | Waw - ik sta op de eerste rij! Het hekken waar ik sta gaat open. Helaas, voor een vrijwilliger. Ondertussen proberen andere vrijwilligers ons toelichting te geven. Maar niemand schijnt iets te weten. Misschien moet je wel flauwvallen om erin te geraken. De ambulance stopt vlak voor mij om een uitgeputte oudere dame op te pikken. Niemand wordt boos of opstandig. Opvallend. Het is te gek. Heb met Jeroen afgesproken om hem op het veld te vinden voor een interview. Daar zal niets van in huis komen. |
 |
|
| 20.23u | Een priester mag door – hij wil 3 mensen mee naar binnen nemen. Dat lukt niet. Maar hij mag er wel in. Discriminatie! Een gezin met 3 kinderen mag er ook door. Dat is ok. Toch blij dat onze 4 kinderen hier niet tussen deze massa staan. De Spaanse vrouw naast me geeft het op. Boos keert ze op haar stappen terug. Wat zal ik doen? Waarom doe ik dit toch? Voor een blog-ervaring? Komaan zeg!
De wind steekt op, het stof van het immense veld komt ons tegemoet. Ik hoor enthousiaste gezangen achter mij. De sfeer blijft goed. |
| 20.31u | Ik probeer Eveline te bellen. Netwerk bezet. Er wordt gescandeerd: Benedicto! Vrijwillers delen aan deze massa wachtenden flesjes water uit. Rond deze tijd moet het avondgebed beginnen. Ik hoor gezangen in de verte op het veld. |
| 20.36u | Twee niet-vrijwilligers mogen door. Awoe-geroep. Gescandeer: Queremos entrar – la juventud del papa. (Wij willen binnen, de jeugd van de paus). Ik bedenk: heb al genoeg stof voor mijn Tertio-blog. Kan maar beter terugkeren. |
| 20.37u | Sms van Rik: er is echt nog plaats! Ik vertel het aan Santiago, die me zegt dat er een grote waterleiding gesprongen is op het terrein. Die moet eerst hersteld worden.
Waarom krijgen we toch geen info? Al was het maar met een megafoon.
Gescandeer: Queremos entrar! (We willen binnen.) Een vrijwilliger lacht: You have to pray, that’s all. |
| 20.45u | Bericht dat om 22u de poorten misschien weer open gaan. Santiago gesticuleert naar een vrouw die binnen is. Ik vraag hem: Jouw vriendin is wel binnen en jij niet? ‘Het is mijn vrouw, en ze is zwanger.’ Zij mocht dus binnen, hij niet. Discriminatie! Kroatisch meisje komt vragen of ze echt niet binnen mag. Al haar gerief ligt binnen. Ze was nog even naar buiten gegaan om iets te kopen. Sorry – komt er niet in. Een Spaans dame wringt zich gewoon door het hekken naar binnen. Wordt tegengehouden door 2 politiemannen en gaat in zuiderse discussie. Ze moet op haar stappen terugkeren. Ze is boos. Santiago probeert haar te kalmeren. ‘We moeten gewoon geduldig wachten. Ik krijg honger. Heb zelfs geen ruimte om mijn Mariakoekjes – erg toepasselijk – uit mijn rugzak te halen. Een Italiaanse achter me roept: waar is hier de verantwoordelijke van de politie? Ze klaagt dat de organisatie op niets trekt. En dat ze Zapatero eens zal bellen. Dan nog iets over Papa en Berlusconi. Italiaanse furie – en humor ook. |
| 20.50u | Toch mijn koekjes kunnen nemen. Ook Santiago is er blij mee. |
| 20.59u | Vrijwilligers komen massaal naar ons toe – er is hoop – zullen we zodadelijk binnen mogen? De Spaanse wordt weer boos. Hopelijk wordt het straks geen gedrum. Duisburg spookt al door mijn hoofd. Een man vraagt water voor een kindje en krijgt onmiddellijk 2 flesjes aangereikt door mede-wachtenden. |
| 21.03u | Poging tot Mexican-wave naast me. |
| 21.05u | Bericht van Eveline: ze is binnengeraakt met haar perskaart. De mannen van Javi-Tv niet. Opvallend hoe rustig iedereen blijft. |
| 21.18u | “We gaan openen.” Tientallen vrijwilligers maken vlak voor mij een brede corridor door hand in hand te gaan staan. Het onweer komt dichterbij, het begint te regenen. De politie maakt duidelijk: blijf kalm, ga rustig binnen. En herhaalt en herhaalt dit. Toch wel enige bezorgdheid te merken. Loopt dit wel goed af?
De dranghekkens worden weggehaald. Vlak voor mij, naast mij. We moeten nog wachten. Dat gebeurt gedisciplineerd. Plots mogen we gaan. Rustig. De politie bepaalt het tempo. Traag stappen!
En dan een wonder – ik wandel als allereerste, werkelijk als allereerste van een massa van vele duizenden, de poorten binnen. En dat allemaal voor Tertio!
Eerst naar het toilet – dan is dat al gebeurd. Het licht werkt niet en het is er nu al vies. Het begint te gieten – dit is meer dan een afkoeling, het is een kleine ramp. Velen hebben niets bij tegen de regen, ook ik niet. Ik blijf schuilen in de toiletten. 2 Oostenrijkse meisjes vertellen dat ze in de stortbui de tent waaronder ze schuilden ontvlucht zijn. Er was wat paniek met de hevige wind. Ik denk aan Pukkelpop. Mijn pick-nick afhalen zal voor morgen zijn. Ik overleef wel op appel, druivensuiker en Mariakoekjes. |
| 22.01u | Ik bel Rik om te horen waar hij zit. ‘Vlakbij bidtent nr 8.’ Even later vind ik de jonge Brugse priester, met een frisse pint in de hand. Er is nog plaats zat. |
| 22.57u | Lees sms-je dat Rik naar iemand stuurde: ’t Is hier echt zot. Het is zo vol dat het allemaal zo leeg is. Ik kan alleen maar beamen. En ook: Gelukkig hebben we een heel sterk voorprogramma gehad en hangt onze groep schitterend aan elkaar. Dat heb ik deze week van alle deelnemende jongeren gehoord. En ongetwijfeld vinden zij dit deze avond wel ‘de max’. Er is zelfs vuurwerk. |
 |
|
| 23.53u | De laatste woorden van deze blog. Hopelijk lukt het om van hieruit te verzenden naar de redactie. Daarna voor het eerst in mijn leven een nacht in openlucht doorbrengen. En dat ondanks mijn scoutsverleden. |
Klik hier en reageer op dit blogbericht.
Bisschoppen ten dansDe temperatuur stijgt, niet enkel figuurlijk. De kleine spuitbusjes van de vrijwilligers zijn vervangen door grote brandweerslangen waarmee de bomberos met plezier de voorbijgangers natspuiten. Sommigen liefst druipnat. De winkels puilen uit van het jong volk op zoek naar koelte. Een jonge priester in pij kijkt glimlachend toe hoe een meisje voor de spiegel een jurkje past.
In het panelgesprek deze morgen, wisselden enkele jongeren met Cindy Franssen ( CD&V-ondervoorzitter) en Jurgen Van Poecke (gevangenisdirecteur) uit over ‘gelovig-zijn vandaag’. “Mocht men in de politiek zo enthousiast zijn als jullie hier, het zou een goede zaak zijn”, scoorde Franssen. Zij vertelde dat ze – voor zover mogelijk–binnen de politiek als christen aanwezig wil zijn. Ook in de thema’s die ze opvolgt, o.m. armoedebestrijding, maakt ze keuzes die uit haar geloof voortspruiten. Wim, jongere uit het bisdom Antwerpen, moest door zijn vrienden in de kerk aangemaand worden tot trager spreken. Toch konden we het volgende meepikken: “Ik sta ’s morgens niet op met het idee: Goh, ik ga vandaag eens vijf mensen bekeren. Ik zie geloven eerder als mezelf laten vollopen met liefde en dat bekken dan laten overlopen zodat ik vanzelf die liefde uitdraag.” Merijn besloot het gesprek: “Ik denk dat veel mensen naar aanleiding van het drama op Pukkelpop nu wel met Christus bezig zijn, en worstelen met Christus.”
Spanje in de KempenDaarna afscheid in en van de lokale parochie, waar Don Pablo en zijn vrijwilligers een fantastisch Flamenco-feestje bouwen voor de Vlamingen. Met Spaanse dames die de Vlaamse bisschoppen ten dans vragen, en ze gaan er nog op in ook! Prachtig. Op vraag van de Spanjaarden zingt de Vlaamse ploeg een liedje ten afscheid: In de stille Kempen (nog in de versie van de purperen hei). Vreemd hoe Vlamingen altijd hard moeten zoeken wanneer hen gevraagd wordt een ‘typisch Vlaams’ liedje te zingen. Vrolijke vrienden was al de revue gepasseerd. Dus werd het ‘Hoe schoon op de wereld’. De Gentse bisschop voelde zich vereerd. Vlamingen en Spanjaarden, als broers en zussen in één grote kring. Met een Onze Vader als afsluiter. Unieke verbondenheid.
Terug naar de hitte, waarin deze avond in het centrum van Madrid de Kruisweg plaatsvond, een vast onderdeel van het WJD-programma. Een massa volk en 38°: dat is afzien, voor acteurs en toeschouwers. Het is dan ook een kruisweg. Op grote schermen – of voor wie het lukte vlakbij – konden pelgrims de evocatie van de verschillende staties volgen.
We komen terug
Onze Vlaamse deelnemers aan de WJD hebben zeker al iets van Madrid gezien, maar om de stad écht te bezoeken, moeten ze eens terugkeren. Eveline uit De Pinte vertelt: “Eigenlijk kunnen we in Madrid slechts 1 intiatief per dag meepikken. Het is na 13u als de catechesevoormiddag en eucharistie zijn afgelopen. Daarna is het zoeken naar eten, wat wel een tijdje kan duren. Dan willen we steevast 2 leuke dingen in Madrid meepikken, waarbij we altijd iets moeten laten vallen, al zijn de avonden hier nog zo lang. Maar het is een onvergetelijke ervaring!”
Klik hier en reageer op dit blogbericht.
Biechten? Nee toch!‘De biecht’, dat kennen onze Vlaamse jongeren niet of nauwelijks. De meesten hebben er nog nooit mee te maken gehad. Maar wat hier gebeurt, is helemaal anders: het gaat om een verzoeningsmoment. Duidelijk ingeleid (“Over dit sacrament hebben mensen vaak nog een verkeerd idee”) en gekaderd met passende teksten in het deelnemersboekje. ‘Wat is een verzoeningsmoment’, ‘wat betekent het vergiffenis te krijgen’ en ook ‘het blijft een vrij aanbod. Voel je alsjeblieft tot niets verplicht’. Maar veel jongeren gaan in alle vrijheid op dit aanbod in. Wat volgt is bijzonder indrukwekkend en tegelijk doodgewoon: overal langs en rond de kerk staan of zitten priesters. Daartussen zitten jongeren ofwel te wachten om op gesprek te gaan, of gewoon te keuvelen, of ineens: ‘ja, hallo papa’ – dat alles op een paar meter van een verzoeningsgesprek. Geen gêne, geen schroom, in grote openheid. Intussen zingen enkele honderden in de kerk meditatieve Taizé- en andere liederen. Dit raakt.
Bij het slotlied – laudato si - tijdens de daarop volgende viering, gaat de kerk helemaal uit de bol. Duidelijk een bevrijdende ervaring, dat sacrament van de verzoening.
Nieuwe bewegingen
Vandaag zijn ook andere Vlaamse jongeren of jongeren van nieuwe bewegingen aanwezig tijdens de catechese en in de viering. Een gezin uit Halle komt hier eveneens meevolgen. Vader Bart De Schrijver vertelt: wij willen onze dochters van 12 en 14 jaar tonen dat het niet abnormaal is om gelovig te zijn. Mijn dochter is misdienaar en enige jongere in onze parochiekerk. Hier zien ze dat ze niet alleen zijn.
Lieven Billiet, student computerwetenschappen in Leuven, neemt met 10 Vlamingen deel aan het MAGIS programma van de Jezuïeten. Een grens-verleggend aanbod, samen met 3000 jongeren uit andere landen. In het voorprogramma kozen ze één van de 99 ‘experimenten’ zoals dat heet: in een gevangenis samen met de gevangenen werken aan een toneelstuk. Bijzonder indrukwekkend, vertelt Lieven, in die mate zelfs dat ze niet veel zin hadden om het voorprogramma te stoppen om naar Madrid te trekken. Ook de Emmanuelgemeenschap, Tiberiade en St. Egidio zijn hier met Vlaamse jongeren aanwezig.
Zendelingen
Hier lopen alle strekkingen bijeen. Ik ontmoet Braziliaanse jongeren, die hier zijn “om onze zending te vervullen”, zo zeggen ze. Leden van de Charismatische Vernieuwing in Brazilië. Meer dan 20.000 jongerengebedsgroepen telt die beweging daar, met naar hun schatting zo’n miljoen leden. Ze verwachten veel van de volgende WJD in Rio de Janeiro, binnen 2 jaar. In Brazilië is drie kwart van de bevolking katholiek. Op de vraag of de kerk in Brazilië veel doet voor armen of voor jongeren in problemen, moeten ze me het antwoord schuldig blijven. Zending – missioneren - is voor hen het belangrijkste aan het geloof.
100% groenDe WJD zijn bezorgd om het milieu. Op de slotviering zal een bus staan met energie-opwekkende fietsen. Door te trappen kunnen jongeren energie produceren waarmee ze hun smartphones of notebook kunnen opladen. Benieuwd wat dat zal geven. “De planeet in goede toestand achterlaten voor de toekomstige generaties is een zorg voor elke christen, en dus ook voor de WJD”, zo luidt het.
Klik hier en reageer op dit blogbericht.
Gouden hart30 000 Spaanse vrijwilligers verrichten hier fantastisch werk. Steeds met de glimlach en met de grootste hulpvaardigheid. Gisteren nog een hoogzwangere dame ontmoet – ’t was voor elk moment’ – die volop eten aan het bereiden was voor de gasten. Maar ook de Madrilenen zetten hun beste beentje voor – of is dit altijd zo? Vlaamse jongeren in de wijk Parla mogen zomaar in het privé-zwembad van de overburen gaan zwemmen. Een ander stelt een rolstoel ter beschikking van de groep. De avond van de aankomst van de Vlamingen kwamen politie en ambulance polsen of alles ok was. De hele week is er een extra ambulance stand-by voor alle jongeren die in Parla verblijven. Ook voor de lokale pastoor, padre Pablo, is geen enkele vraag te veel. Zijn verwelkoming was van dezelfde intensiteit als de temperatuur: “Welkom thuis: deze kerk is jullie kerk, is onze Kerk." Applaus!
LogistiekDikke pluim trouwens ook voor de Vlaamse logistieke ploeg hier die alles – maar dan ook alles – in goede banen probeert te leiden. Dorst na de catechese? Een winkelkarretje met 2 logistieke medewerkers eraan vast rolt van het ene gespreksgroepje naar het andere om water uit te delen. Dan de 2 artsen en 2 verpleegkundigen. Hoe beter ze werken, hoe meer volk ze krijgen.
’s Ochtends en ’s avonds doen ze hun ronde: bleinen behandelen, allergische reacties op muggenbeten, advies voor een diabetespatiënt, een rugletsel opvolgen,… Gouden handen hebben ze. Allemaal trouwens. Meer dan een Rode Kruis-interventieploeg, is deze logistieke equipe een echt TEAM. Ze zijn er niet enkel om hulp te bieden – vaak tot een stuk in de nacht - maar volgen met zijn allen ook de catechese en vieren mee de eucharistieviering. Dat zegt veel over het fundament van dit hele gebeuren.Catechese
Voor het eerste catechesemoment met Mgr. J. De Kesel zit de kerk stampvol. Wie er niet in kan, volgt buiten via de luidsprekers. Wat betekent het om als jongere anno 2011 christen te zijn? is de centrale vraag. “Geloven is een engagement”, zo stelt de Brugse bisschop. En dat God de mens niet heeft geschapen in een moment van verveling of verstrooiing “want de eeuwigheid duurt lang voor God”. Helder, gevat en in een verstaanbare taal voor jongeren. Zo mag ook de catechese de volgende dagen zijn. Eline Hoogmartens, de jongste Limburgse deelneemster – 16 jaar – onthoudt uit dit catechesemoment dat geloven niet gemakkelijk is. “Het is goed dat een bisschop dit kan en durft zeggen.”
FastfoodVan het spirituele voedsel naar de gastronomie. In deze editie van de WJD geen grootkeuken op een plein of in een expohall, maar een overeenkomst met de lokale horeca dat jongeren met een soort maaltijdcheque ter plekke een maaltijd kunnen nuttigen. Dit leidt in het centrum tot ongeziene files aan de Take Away of de Mc Donalds. Een Nederlandse familie op citytrip klaagt dat ze maar niet aan een snelle hap geraken. Ze zullen het zich beklagen, deze week hun Madridreis geboekt te hebben.
Klik hier en reageer op dit blogbericht.
Dinsdagavond 16 augustus
Congo in MadridZo, de kop is eraf. Het feest is begonnen. Deze avond de openingsviering op de Plaza de la Cibeles, hartje Madrid. Een veel te kleine plek voor zo’n massaal gebeuren. Net als de meeste pelgrims heb ik er niets van gezien. Omdat ik het claustrofobische gedrum vlakbij het plein ontvlucht ben om iets verderop in alle rust – nou ja – de plechtigheid te volgen. Naast een Madrileense dame die me niet kon vertellen wat er gezegd werd omdat de klank niet bijster goed was. Maar er was veel te zien: enthousiasme, blijdschap, verbondenheid, solidariteit. Ziek of gezond: men draagt zorg voor elkaar. Anderen staan met spuitbusjes klaar om de passanten permanent te verfrissen met water. Sommige priesters en religieuzen lopen er in lange zwarte kledij bij, soms in meerdere lagen. Ze zullen nog afzien in deze hitte. De sfeer vóór de viering is er een van een groot festival. En tijdens van een oprechte betrokkenheid, bij de meesten althans en voor zover mogelijk.
Mijn Spaanse buurvrouw vertelt over de betoging die er morgenavond aankomt. “Het is een betoging tegen het christendom, tegen het katholicisme en tegen de paus. Ja, eigenlijk ook wel tegen de crisis en de penibele sociale en economische toestand, maar ten gronde is het een anti-betoging tegen dit grote geloofsevenement”, zo stelt ze. Dan het alleluia – de meesten veren recht en vanuit de omliggende straten zingen een vele tienduizenden mee. Na de viering barst het avondfeest los, met optredens op diverse plekken in de stad.
DoodmoeEerder op de dag ontmoet ik in de metro een groep jonge Congolezen uit het bisdom Lubumbashi. Net aangekomen, doodmoe en op zoek naar eten. Hun aalmoezenier, Abbé Grégoire, vertelt dat hij er vooral naar uitkijkt om de paus te zien. Zo ook bij Freddy Mukua, een jongerenbegeleider van 32 uit Kinshasa die ik een uur reizen van Madrid ga opzoeken in de school waar hij met zijn groep verblijft. Al kijkt Mukua evenzeer uit naar het culturele en spirituele aspect van dit gebeuren. "De geest van de WJD draait om het contact met jongeren van over de hele wereld. Wat we hier beleven nemen we terug mee naar onze jongeren thuis. Hopelijk kunnen wij in Afrika ooit eens gastcontinent zijn.”
De blinde Congolese jongen Anthony, 21 jaar, was er in Sydney ook al bij. “Dit gebeuren is deugddoend voor mijn geloof.” Zr. Cathérine Ntanda, 25 jaar, spreekt haar dankbaarheid uit tegenover de gemeenschap in Malaga, waar haar groep vorige week werd ontvangen. “Het was erg hartelijk, warm en familiaal. Ik heb veel van die mensen geleerd: zo hartelijk je geloof delen en vanuit de kern van je geloof in het leven staan, daar draait het om. Het is de liefde die ons elkaar doet verstaan, zelfs al spreken we een andere taal.”
Ook Michel Ekonzo, s, priester van Scheut in een parochie in Kinshasa, is hier met 10 jongeren tussen de 14 en 30 jaar. En eigenlijk is hij ook een beetje Vlaming. Studeerde in Leuven en was nadien jaren pastoor op de Muide, een Gentse parochie. “Door deel te nemen aan de WJD wil ik vanuit mijn geloof aan deze wereld een signaal geven dat het echt mogelijk is om met elkaar samen te leven.”
Klik hier en reageer op dit blogbericht.
Maandagavond 15 augustus
35 graden. Madrid is zelfs bij avond warm en zwoel. Een altijd-bruisende stad die vanaf vandaag gastvrouw is voor meer dan een miljoen jongeren. 193 verschillende nationaliteiten: dit wordt de moeite, zoveel is zeker. Vreugde, vriendschap, zon, gebed, feest, catechese, amusement, festival, interculturaliteit.
Zoals deze morgen op Zaventem. Groepjes jonge Amerikaanse priesters – allen in clergy – komen ons, in groene WJD-sweater, enthousiast begroeten. “Hello, God bless you. We’ll pray for you and you’ll pray for us.” Voilà, een begroeting op zijn Amerikaans, zoals wij Vlamingen het niet gewoon zijn. Een andere cultuur, een andere manier van geloof delen. En dat is nog maar een begin. Alle vormen en soorten en kleuren kom je nu al tegen in Madrid.
Vlaamse jongeren
Ze zijn deze avond goed en wel in Parla – een buitenwijk van Madrid – gelogeerd geraakt: de 600 Vlamingen die al een schitterende week voorprogramma achter de rug hebben. Deugddoend voor zowel jongeren als begeleiders. “Goede groep, zeer goede sfeer, prachtig programma, sterke inhoud, mooie streek, zalig weer.” De hoofdschotel die deze week in Madrid volgt kan enkel maar nóg beter smaken.
Wie zijn ze?
Wie zijn de 600 jonge Vlamingen die in Madrid deelnemen aan de WJD? Onderzoek – in het kader van een groot onderzoek bij deze jongeren rond Geloof en engagement* - leert dat de gemiddelde leeftijd van de deelnemers 21 jaar is. 24% onder hen heeft al eerder deelgenomen aan de WJD, wat betekent dat het voor 76% een totaal nieuwe ervaring is. De deelnemers willen vooral nieuwe vriendschappen uitbouwen, voelen dat ze niet alleen staan in hun geloof, en zich amuseren, zo blijkt uit de bevraging.
32% gaat ongeveer wekelijks naar de mis. 10% gaat nooit of bijna nooit naar de mis en 10% doet dit meer dan eens in de week.
21% onder hen bidt meestal dagelijks. 8% meerdere keren per dag en 18% bidt bijna nooit of nooit.
61% van de deelnemers is vrouw, 39% man.
Druk
In het centrum van Madrid is het gezellig druk, maar overzichtelijk. Net zoals op de metro. Een jonge vader – deftige jeans en T-shirt - kan er zonder stemverheffen voor de schare inzittenden om geld vragen voor zijn gezin. Een zoveelste slachtoffer van de crisis? Maar dat zal vanaf morgen wel even anders zijn, wanneer massa’s jongeren een plaats proberen te bemachtigen op de metro. Ze kwamen al in trosjes de stad verkennen deze avond: Brazilianen, Mexicanen, Fransen, Amerikanen.
Net als Lisa, Matthias, Hanne, Eveline, Merijn, Ben en zoveel anderen komen ze zich vervoegen bij de jonge wereldkerk. Ongegeneerd in hun geloof, met beide voeten in het leven en met open blik op de toekomst. Vol verlangen dit geloof hier in Madrid verder te voeden, in vriendschap en wereldwijde verbondenheid. De batterijen opladen, om er daarna een heel eind mee verder te kunnen. Geraakt door de jongste crisis in de kerk, dat zeker, maar er niet door getekend. Met God als hun tochtgenoot. Laat ze er maar invliegen, hier in Madrid!
* De Madridgeneratie, waar zijn ze in Godsnaam mee bezig. Over jongeren en hun gelovig engagement. Onderzoek vanuit de Arteveldehogeschool, ism IJD – Jeugdpastoraal Vlaanderen.
Klik hier en reageer op dit blogbericht.